کودک‌آزاری و بی‌توجهی به آنها از مشکلات قابل توجه سلامت عمومی در ایالات متحده هستند.

  • به نقل از آژانس‌های خدماتی محافظت از کودکان در سال ۲۰۱۴  حدود ۷۰۲۰۰۰ کودک به یقین قربانی کودک‌آزاری و بی‌توجهی بوده‌اند.
  • اطلاعات مبنی بر گزارش خود افراد نشان می‌دهد که در سال گذشته، بیش از یک کودک از هر ده کودک نابالغ، حداقل یکی از حالت‌های کودک آزاری یا بی‌توجهی را تجربه کرده‌اند.
  • در سال ۲۰۱۴ در ایالات متحده بیش از ۱۵۰۰ کودک به دلیل کودک‌آزاری و کم‌توجهی جان باخته‌اند.
  • هزینه‌های مالی برای قربانیان و جامعه قابل توجه است. مطالعه‌ای در CDC  نشان داده است که برآورد طول عمر هزینه‌های مالی مربوط به فقط یک سال از موارد تایید شدۀ کودک‌آزاری یا بی‌توجهی، برابر ۱۲۴ میلیارد دلار است.

  کودکانی که مورد سوء‌استفاده قرار گرفتهاند، اغلب از جراحات فیزیکی مانند بریدگی، کبودی، سوختگی و شکستگی استخوان رنج می‌برند. جراحات فیزیکی تنها اثرات منفی کودک‌آزاری و بی‌توجهی نیستند، کودکی آزاری و بی‌توجهی همچنین می‌تواند سلامت آینده، سلامت ذهنی، رشد اجتماعی و رفتارهای پر‌خطر در سال‌های نوجوانی و بزرگسالی را تحت تاثیر قرار دهد.

  کودک‌آزاری و بی‌توجهی می‌تواند شامل انواع سوء‌استفاده و بی‌توجهی در مورد کودکان زیر ۱۸ سال توسط یک والد یا مراقب باشد که نتیجۀ آن آسیب یا احتمال آسیب خواهد بود. چهار نوع متدوال کودک‌آزاری وجود دارد:

  • آزار فیزیکی به صورت اعمال زور که به شکل فیزیکی صورت می‌گیرد. مانند کتک زدن، لگد زدن، تکان دادن، سوزاندن، یا سایر اَشکال استفاده از زور در مورد کودک.
  • آزار جنسی شامل درگیر کردن کودک در اعمال جنسی است. رفتارهایی مانند نوازش کردن نواحی تناسلی، دخول و یا قرار دادن کودک در معرض سایر فعالیت‌های جنسی را در بر میگیرد.
  • آزار احساسی اشاره به رفتارهایی دارد که به ارزش نفس کودک یا آسایش او آسیب وارد می‌کند و مواردی مانند توهین، تحقیر، از خود راندن، دریغ کردن عشق و تهدید را شامل می‌شود.
  • بی‌توجهی به کودک، شکست در برابر رسیدگی به نیازهای اساسی مادی و احساسی آن‌هاست. این نیازها شامل مسکن، غذا، لباس، تحصیلات و دسترسی به مراقبت‌های پزشکی می‌شود.

  کودک آزاری وبی‌توجهی به آن‌ها باعث ایجاد استرس می‌شود که می‌تواند در پیشرفت اولیه مغز اخلال ایجاد کند. استرس شدید میتواند به پیشرفت سیستم‌های عصبی و ایمنی آسیب برساند. در نتیجه کودکانی که مورد سوء‌استفاده قرار می‌گیرند یا به آن‌ها بی‌توجهی می‌شود در بزرگسالی بیشتر در معرض خطر مشکلات سلامت قرار می‌گیرند. این مشکلات شامل اعتیاد به الکل، افسردگی، استفاده از مواد مخدر، اختلالات خوردن، چاقی، رفتارهای پرخطر جنسی، سیگار کشیدن، خودکشی و برخی بیماری‌های مزمن است.

 

کودک‌آزاری و بی‌توجهی قابل پیشگیری هستند

  فعالیت‌های CDCدر زمینه کودک‌آزاری و بی‌توجهی نسبت آن‌ها در جهت پیشگیری از بروز آن‌هاست. در راستای انجام این کارCDC  کمک می‌کند که محیط و رابطۀ بین کودکان و والدین یا مراقبان به صورت ایمن، پایدار، مناسب برای پرورش برقرار گردد. تجربیات کودکان را محیطی که در آن قرار دارند( مثلا خانه، مدرسه‌، محله‌‌) و رابطه‌شان با والدین، معلم‌ها و سایر مراقبانشان مشخص می‌کند. رواوبط سالم به عنوان سپری در برابر تجربیات آزاردهندۀکودکی عملی می‌کنند و برای تضمین سلامت فیزیکی و احساسی کودکان در طولانی مدت ضروری هستند.

https://www.cdc.gov/features/healthychildren/

 

کودک آزاری و بی‌توجهی: عوامل مخاطره و محافظت

  ترکیبی از عوامل فردی، ارتباطی، اجتماعی و فرهنگی در ایجاد خطر کودک‌آزاری و کم‌توجهی مشارکت دارند. همچنین باید توجه داشت که کودکان مسئول آسیب‌های وارد شده به خودشان نیستند. مشخص شده است که ویژگیهای خاصی خطر بدرفتاری با کوکان را افزایش می دهد. عوامل خطرساز؛ مشخصه‌هایی هستند که به کودک‌آزاری و بی‌توجهی مربوط می‌شوند و ممکن است اثر مستقیم یا غیر مستقیم داشته باشند.

زنگ خطر برای قربانی شدن

عوامل خطرساز فردی

  • کودکان کمتر از ۴ سال سن داشته باشند
  • نیازهای خاص که ممکن است مسئولیت مراقب را افزایش دهند ( مانند ناتوانی‌ها، عقب افتادگی ذهنی، مشکلات سلامت روانی و بیماری‌های مزمن جسمی)

عوامل خطرساز ارتکاب

عوامل خطرساز فردی

  • نا‌آگاهی والدین از نیازها و رشد کودک و نداشتن توانایی فرزندپروری
  • سابقه بدفتاری با کودکان در خانوادۀ والدین
  • وجود مفهوم سوء‌استفاده و یا مشکلات سلامت روانی مانند افسردگی در خانواده
  • برخی ویژگی‌های والدین مانند سن کم، تحصیلات کم، تک والد بودن، تعداد زیاد فرزندان وابسته و درآمد کم
  • حضور مراقبان غیر خویشاوند به طور موقت ( مانند شریک زندگی مرد مادر)
  • افکار والدین یا احساساتی که میل به حمایت یا توجیه‌کردن رفتارهای سوء‌استفاده کننده دارند

عوامل خطرساز خانوادگی

  • طرد از اجتماع
  • خانوادۀ به هم ریخته، از هم گسیخته و خشونت شامل ترساندن همسر

عوامل خطرساز اجتماعی

  • خشونت اجتماع
  • وضعیت نامساعد محله‌ ( مانند فقر شدید، اقامت‌های بی ثبات، بی کار بودن بیشتر افرادو تراکم زیاد فروشگاه‌های الکل) و فقر ارتباطات اجتماعی

عوامل محافظتی برای کودکان در برابر بدرفتاری

 عوامل محافظتی؛ سپری برای کودکان در برابر کودک‌آزاری و بی‌توجهی هستند. این عوامل در سطوح مختلفی وجود دارند. عوامل محافظتی به گستردگی و شدت عوامل خطرساز بررسی نشدهاند. گرچه تشخیص و فهم این عوامل به اندازه پژوهش دربارۀ عوامل خطرساز مهم است.  

شواهد علمی، عوامل محافظتی زیر را تایید می‌کنند:

عوامل محافظتی خانوداگی

  • محیط خانوادگی حمایت‌گر و روابط اجتماعی

چندین عامل محافظتی احتمالی تشخیص داده شدهاند. در حال حاضر تحقیقات برای تعیین اینکه آیا عوامل زیر واقعا کودکان را در برابر بدرفتاری محافظت می‌کنند، همچنان ادامه دارد.

عوامل محافظتی خانوادگی

  • پرورش مهارتهای فرزندپروری
  • روابط خانوداگی پایدار
  • قوانین خانوادگی و نظارت بر کودکان
  • شاغل بودن والدین
  • مسکن مناسب
  • دسترسی به خدمات درمانی و اجتماعی
  • بزرگسالان حامی خارج از خانواده که می‌توانند به عنوان الگو و مربی عمل کنند

عوامل محافظتی اجتماعی

  • اجتماع میتواند والدین را حمایت کند و نسبت به پیشگیری از کودک آزاری مسئولیت پذیر باشد